Όταν ήμασταν στο σχολείο, μας δίδασκαν στο μάθημα της Φυσικής πως όλα τα έμψυχα και άψυχα όντα αυτού του κόσμου διατηρούνται σε μια ισορροπία.

Το πλήρωμα του χρόνου έρχεται, άλλοτε σύντομα κι άλλοτε μετά από χρόνια….

Ένα κείμενο-εγκώμιο σε όλες τις πολύχρωμες στιγμές που θα έρθουν. Ένα κείμενο κραυγή για όλες εκείνες τις μέρες που τελείωσαν και σκέφτηκες «πάλι τίποτα δεν έκανα»,

Έρχεται η μέρα που μένεις έκπληκτος, με το στόμα ανοιχτό…

Ο κόσμος δεν είναι μια αποστειρωμένη γυάλα, παιδί μου. Οι άνθρωποι θα σε σπρώξουν, θα σε χτυπήσουν με τα λόγια ή τις πράξεις τους, θα σταθούν εμπόδιο στο δρόμο που θα διαλέξεις.

Σ’ ευχαριστώ που μ’ έμαθες ν’ αγαπώ χωρίς περιορισμούς. Ακόμη κι αυτούς που δεν το άξιζαν, αλλά σίγουρα το χρειάζονταν.