Σε ένα λουσμένο από το φως δωμάτιο, πίσω από ένα μεγάλο παράθυρο με θέα τον Σαρωνικό, ένα κατάξανθο γλυκό κορίτσι -είναι δεν είναι δέκα ετών- στέκεται στα γόνατά του και με τα τεράστια σκούρα πράσινα μάτια του, αγναντεύει το γαλάζιο, την απεραντοσύνη της θάλασσας.
Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, το υγρό στοιχείο, τη συνεπαίρνει. Τη μεταφέρει σε μια κρυφή διάσταση, σε ένα δικό της κόσμο,. Εκεί, το σχολείο, το διάβασμα, το παιχνίδι και οι… τσακωμοί με τις φίλες της, οι συνεχόμενες ορμήνειες του μπαμπά και της μαμάς, δεν έχουν θέση.
Βλέπει τις σανίδες με τα πολύχρωμα πανιά να χορεύουν. Τη μια στιγμή είναι κοντά της, την άλλη ξεμακραίνουν, χάνονται στα βάθη του ορίζοντα. Και πλάθει με το μυαλό της ιστορίες, βλέπει τη δική της φιγούρα στη θέση αυτών που τώρα θαυμάζει.
Είναι πάνω στη δική της σανίδα, είναι αυτή που λικνίζεται τώρα στο νερό. Έχει κύμα, πολύ κύμα, αλλά δε φοβάται. Τους προσπερνά όλους!
Τώρα πια τα έχει τακτοποιήσει όλα στα μυαλό της! Το μόνο που μένει είναι να αποφασίσει να το ζήσει.
Ώσπου μια μέρα μαζεύει όλο της το θάρρος, κοιτά με μια διαπεραστική ματιά, αφύσικη για την ηλικία της, τον πατέρα της, και τολμά: «Μπαμπά, θέλω να με πας να μάθω να “τρέχω” στο νερό με τη σανίδα!»
Και κάπως έτσι, η σχέση της μικρής Κατερίνας Δίβαρη με την ιστιοπλοΐα αρχίζει…
Γύρω στα δέκα χρόνια μπροστά πια, στο σήμερα, το εννιάχρονο κορίτσι της ιστορίας μας είναι γυναίκα. Το όνειρό της δεν έχει σιγάσει, αλλά δεν είναι το ίδιο. Είναι πια ιστιοπλόος. Είναι η πιο γρήγορη με τη σανίδα. Στ’ αλήθεα, όχι στο κόσμο των ονείρων. Και σε λίγους μήνες θα δει τον εαυτό της ανάμεσα στις καλύτερες του κόσμου.
Αυτό που θέλει τώρα και τολμά να το ζητήσει από τον εαυτό της, και να το μοιραστεί μαζί μας, είναι… Να στεφθεί Ολυμπιονίκης!
«Είναι η ύψιστη τιμή για έναν αθλητή. Να εκπροσωπείς τη χώρα σου στους Ολυμπιακούς Αγώνες! Αισθάνομαι περίεργα και όμορφα συνάμα που θα βρεθώ στην εκκίνηση του μεγαλύτερου αγώνα, δίπλα σε αθλήτριες που θαυμάζω.
Δεν είμαι αχόρταγη, αλλά όταν παίρνεις την πρόκριση για τη μεγαλύτερη των διοργανώσεων, δεν σταματάς, δεν πρέπει να σταματάς. Συνεχίζω για να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται. Δεν το κρύβω, ένα μετάλλιο στο Τόκιο θα ήταν υπέροχο!».
Λέξεις που βγαίνουν από το στόμα της Κατερίνας λίγα 24ώρα μετά το πέρας της… ναυμαχίας της Βιλαμούρα. Του πιο σημαντικού αγώνα της ζωής της, του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που της άνοιξε την πόρτα για το Τόκιο. Κι όμως, εκεί τις ακτές του Ατλαντικού, μια ανάσα από το έσχατο σημείο της νοτιοδυτικής ηπειρωτικής Ευρώπης, ο μαραθώνιος της πρόκρισης δεν ξεκίνησε με σπριντ για την Κατερίνα.
«Ναι, δεν ξεκίνησα καλά. Πριν φτάσω στην Πορτογαλία το πίστευα, το ήθελα πολύ. Όταν μετά την πρώτη μέρα έμεινα λίγο πίσω στην κατάταξη, πείσμωσα. Έβαλα το κεφάλι κάτω και βάλθηκα να διορθώσω τα λάθη μου όσο πιο γρήγορα γινόταν».
Τη δεύτερη μέρα ο καιρός άλλαξε, έβγαλε αέρα. Πολύ αέρα.
«Μόλις είδα ότι φυσάει, πήρα θάρρος. Προτιμώ τον αέρα. Με βοηθάει να πιάνω μεγάλες ταχύτητες. Κάποιους μπορεί να τους αποπροσανατολίζει. Σε εμένα η αδρεναλίνη ανεβαίνει κι αυτό με ωθεί να δώσω ό,τι έχω.
Παρ’ ότι κάποια στιγμή έπιασε μπουρίνι και δεν βλέπαμε καν μπροστά μας, δεν φοβήθηκα. Η κούρσα είχε ξεκινήσει, δεν γινόταν να σταματήσει. Κι ήταν αυτή η δεύτερη μέρα που έκανα την ανατροπή και ανέβηκα στη θέση πρόκρισης».
Πέραν του διεθνή ανταγωνισμού για τη μονάκριβη θέση που οδηγούσε στο Τόκιο, η Κατερίνα Δίβαρη είχε να παλέψει και για την εσωτερική πρόκριση, με την Ιωάννη Σίρτη και -κυρίως- την πολύπειρη Τζέλη Σκαρλάτου, η οποία κυνηγούσε μια πέμπτη Ολυμπιακή συμμετοχή:
«Η Τζέλη είναι καταξιωμένη αθλήτρια, ήξερα ότι θα πρέπει να παλέψω σκληρά για να βρεθώ πιο ψηλά στην κατάταξη.
Προσπάθησα πηγαίνοντας στην Πορτογαλία να καθαρίσω το μυαλό μου. Σκέφτηκα “μπορεί να είναι ο τελευταίος σου αγώνας στα RS:X. Πρώτα πρέπει να το ευχαριστηθείς κι όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους”.
Ό,τι και να γίνεται στην εξέλιξη ενός αγώνα, προσπαθώ πάντα να διατηρώ το μυαλό μου καθαρό, να μην έχω άγχος.
Αυτή είναι η φιλοσοφία μου πριν μπω στο νερό, αλλά και κατά τη διάρκειά του αγώνα».
Όσο για το πάρτι της πρόκρισης…
«Με το που ολοκληρώθηκε η τελευταία κούρσα, μαζέψαμε τα πράγματά μας βιαστικά, γιατί έβρεχε! Όσο τακτοποιούσα τον εξοπλισμό μου, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί και δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Το βραδάκι, στο σπίτι που είχαμε νοικιάσει, μαζευτήκαμε εγώ, η μητέρα μου (Κίττυ) και οι προπονητές μου, ο Νικηφόρος Δερμιτζάκης και ο Ζαν Μαρκ Φάντης. Φάγαμε, γελάσαμε, χαλαρώσαμε. Η ανταμοιβή των κόπων μας είχε έρθει..»
Τελικά αποδείχτηκε ότι για την Κατερίνα ότι το Ευρωπαϊκό δεν ήταν ο τελευταίος της αγώνας στα RS:X. Αυτός θα έρθει σε περίπου εννέα μήνες στα νερά του κόλπου του Σαγκάμι στην Ενοσίμα. Αμέσως μετά η κλάση θα περάσει στην ιστορία. Για τους wind surfers, έρχονται τα IQFoil!
«Να πω την αλήθεια δεν έχω πάρει ακόμα τον απαραίτητο εξοπλισμό. Έχω δοκιμάσει δύο φορές με fun board. Ένιωσα, όμως, αυτό που συμβαίνει με τα Foil, την αιώρηση. Υπέροχο συναίσθημα, απίστευτος ήχος. Πραγματικά ανυπομονώ να ξεκινήσω».
Πριν πιάσει τα IQFoil, η Δίβαρη έχει μια τελευταία μεγάλη υποχρέωση να εκπληρώσει στην κλάση των RS:X, την Ολυμπιάδα. Ποιο είναι άραγε το πλάνο της προετοιμασίας της μέχρι φορέσει τη φόρμα με το εθνόσημο και τους πέντε Ολυμπιακούς κύκλους;
«Αυτές τις μέρες ξεκούραση. Μετά βάζουμε μπρος για Τόκιο. Με περιμένει σκληρή δουλειά για να είμαι όσο το δυνατόν πιο έτοιμη. Θα κυνηγήσω αγώνες στο εξωτερικό και προπονήσεις στην Ελλάδα με κοπέλες από άλλες χώρες, που έχουν επίσης προκριθεί. Ξέρετε, στους αγώνες υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των αθλητριών και πολλές φορές προγραμματίζουμε να βρεθούμε μελλοντικά για κοινές προπονήσεις.
Με πολλές από τις αθλήτριες που έχουν προκριθεί γνωριζόμαστε από τις μικρές κατηγορίες από τα Techno, όπως την Ισραηλινή Κάτια Σπισάκοφ που ήρθε δεύτερη στις γυναίκες στη Βιλαμούρα (σ.σ.: είναι ένα χρόνο μεγαλύτερη).
Το ίδιο και οι προπονητές. Μιλάνε κι αυτοί με συναδέλφους τους. Έτσι κανονίζονται οι προετοιμασίες, με τη βοήθεια και της ομοσπονδίας».
Στον αθλητισμό, όπως διαμορφώθηκε το τοπίο μετά το 2004, δύσκολα ένα παιδί μπορεί να ξεχωρίσει όσο ταλαντούχο κι αν είναι, αν δεν έχει την υποστήριξη των δικών του ανθρώπων. Κι αν λίγο-πολύ στην αρχή όλοι οι γονείς είναι «ζεστοί», στην πορεία με τις απαιτήσεις να μεγαλώνουν, οι αντοχές δοκιμάζονται.
«Οι γονείς μου πίστεψαν από την αρχή σε μένα. Είναι πολύ σημαντικό να σε στηρίζουν οι δικοί σου άνθρωποι και να σε ενθαρρύνουν, να είναι δίπλα σου και στις άτυχες στιγμές.
Η μητέρα μου ήθελε πολύ να έρθει στη Βιλαμούρα να είναι κοντά μου στον πιο σημαντικό αγώνα της ζωής μου. Και ήρθε! Με τον πατέρα μου ήμασταν όλη την ώρα σε επικοινωνία, με ενθάρρυνε συνεχώς».
«Ο πατέρας μου, Απόστολος, είχε πάντα μεγάλη αγάπη για την ιστιοπλοΐα. Μένουμε στη Βάρκιζα, η θάλασσα είναι δίπλα μας. Καταλαβαίνετε…
Ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο Παύλος Χειλιαδάκης (από τους καλύτερους Έλληνες σερφάδες – πρωταθλητής Ευρώπης νέων στην ιστιοσανίδα το 1998) στο yabanaki.
Ξεκινήσαμε μαζί με τον πατέρα μου. Ξετρελάθηκα με τη μία. Ο Παύλος με συμβούλεψε να πάω στον όμιλο, τον ΝΑΟ Βάρης Βάρκιζας, για να εξελιχθώ. Ακολούθησα η συμβουλή του και δεν το μετάνιωσα».
Στον ΝΑΟΒΒ η Κατερίνα βρήκε τον κορυφαίο σύγχρονο Έλληνα ιστιοπλόο στην ιστιοσανίδα, τον Βύρωνα Κοκκαλάνη, με τον οποίο θα ανέβουν στο ίδιο αεροπλάνο με προορισμό το Τόκιο.
«Είναι σπουδαίος αθλητής και φοβερός χαρακτήρας ο Βύρωνας. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Πάντα θα έχει μια απάντηση, μια συμβουλή, σε ό,τι τον ρωτάω. Πολλές φορές κάνουμε μαζί προπόνηση. Είναι δώρο πραγματικά να μπορείς να προπονείσαι δίπλα σε έναν τόσο υψηλού επιπέδου αθλητή».
Ένα κορίτσι 20 ετών έχει όλον τον κόσμο στα χέρια του. Είναι η ηλικία της απόλυτης ξεγνοιασιάς, ίσως η καλύτερη περίοδος της ζωής του ανθρώπου, χωρίς δεσμεύσεις, με ελάχιστες απαιτήσεις. Η Κατερίνα Δίβαρη, όμως, όπως κι άλλοι πρωταθλητές στην ηλικία της, έχει γυρίσει την πλάτη σε αυτή τη ζωή. Ακόμα και η φοίτησή της στο Πανεπιστήμιο Πειραιά στο Τμήμα Τουριστικών Σπουδών, έχουν μπει για την ώρα στον πάγο. Η ιστιοπλοΐα είναι το χόμπι της και το επάγγελμά της μαζί. Μοναδική άλλη διέξοδος, το ποδήλατο, το σερφ και όποτε είναι αυτό δυνατό, το σνόουμπορντ:
«Η θάλασσα είναι το στοιχείο μου. Πάνω στη σανίδα οι παλμοί μου ανεβαίνουν, το ίδιο και η αδρεναλίνη.
Η προετοιμασία πριν από τον αγώνα είναι πολύ σημαντική. Είναι απαιτητικό άθλημα η ιστιοπλοΐα. Πρέπει εσύ να επιλέξεις και να φτιάξεις τον εξοπλισμό σου, να δώσεις σχήμα στο πανί σου.
Και μετά μέσα στον αγώνα η σκέψη δεν σταματά. Γίνεται ένα συνεχές παιχνίδι μυαλού.
Αυτή είναι το άθλημά μου και το λατρεύω.
Κι αυτήν την περίοδο είμαι 100% αφοσιωμένη σε αυτό”.
Η αφοσίωση και η προσήλωση στο στόχο θα είναι, λοιπόν, ο οδηγός της Κατερίνας Δίβαρη στο δρόμο για το Τόκιο. Εμείς δεν έχουμε παρά να της ευχηθούμε να συνεχίσει να κυνηγά τα όνειρά της. Όπως εκείνο το μικρό κοριτσάκι στη Βάρκιζα πριν από δέκα χρόνια…
sports3.gr
