Ο κυρ-Παντελής άνοιξε τα μάτια και κοίταξε γύρω.Ησυχία επικρατούσε στο θάλαμο των 6 ασθενών.
Είχε μόλις εγχειρισθεί και ήταν η πρώτη μέρα μετά την εγχείριση.
Ολα άρχισαν πριν 4 μήνες. Είχε κάτι πόνους, έκλεισε ραντεβού στο νοσοκομείο. μπήκε στη λίστα και πριν 3 μέρες του έκαναν εισαγωγή στο νοσοκομείο. Δεν είχε αρκετά ένσημα (δεν ήταν ασφαλισμένος) και τον έβαλαν στην πτέρυγα των απόρων.
Ο γιατρός του είπε ότι θα'πρεπε να του αφαιρέσουν τους γεννητικούς αδένες εξ' αιτίας ενός όγκου. Του είπε επίσης να μην φοβάται, κι'ολα θα πάνε καλά.
-Δεν βαριέσαι γιατρέ,έτσι κι'αλλιώς δεν πρόκειται να τεκνοποιήσω, είπε αυτός αστειευόμενος, περισσότερο προσπαθώντας να διασκεδάσει τις ανησυχίες του.
-Ολα θα πάνε καλά,του είπε ο γιατρός.
Ο κυρ-Παντελής δίστασε:
-Κοίτα γιατρέ δεν έχω χρήματα να σου δώσω,αλλά όταν βρώ σου υπόσχομαι...
Ο γιατρός του έκανε νόημα να μην συνεχίσει.
-Εγώ είμαι γιατρός του Ε.Σ.Υ. και όχι του ΕΓΩ, του είπε.
Ησύχασε ο κυρ-Παντελής και παραξενεύτηκε συνάμα.Σ'όλες τις συναλαγές του στο δημόσιο όλοι τον κοιτούσαν στα χέρια.Ετσι του φάνηκε παράξενο το φέρσιμο του γιατρού.
Ηταν 52 χρονών, μια ζωή στον αγώνα, κυνηγός του μεροκάματου.Δούλευε όπου έβρισκε. Δεν είχε παντρευτεί και συντηρούσε και τη μάνα του.Το τελευταίο διάστημα ήταν άνεργος. Η βιοτεχνία που δούλευε έκλεισε και 7 εργαζόμενοι έμειναν στο δρόμο.Δύσκολα τα πράγματα...Και μέσα σ'αυτή την ανέχεια ήρθε και το πρόβλημα υγείας του...
Πέρασε η ώρα και στο θάλαμο μπήκε ο γιατρός.
-Λοιπόν,του είπε,όλα πήγαν καλά.Σε 3 μέρες φεύγεις.
Τον ευχαρίστησε ο κυρ-Παντελής συγκινημένος.Υπάρχουν και άνθρωποι τελικά,σκέφτηκε...
Σε τρεις μέρες του έδωσαν το εξιτήριο και σ'ένα ιατρικό κουτάκι τους αδένες "για να θυμάσαι αυτήν την νοσοκομειακή σου περιπέτεια" του είπαν.
Εφυγε και πήγε προς το κέντρο.Είχε μια βδομάδα να βγει έξω και του φαινόταν σαν να είχε μόλις αποφυλακισθεί.
Χάζευε τα κτίρια, τις λιμουζίνες,τους καλοντυμένους περαστικούς...
Δεν τους ζήλευε,παραπονιάρης ήταν μόνο.Απορούσε πως αυτός με τόσα χρόνια δουλειάς ήταν σχεδόν άπορος κι'αυτοί με τόσο χρήμα...
Σε κάποιο σημείο του μεγάλου δρόμου είδε φασαρία και διέκρινε τον πρωθυπουργό της χώρας ανάμεσα στους φρουρούς να κατεβαίνει το δρόμο.Τον γνώρισε αμέσως.Ετρεξε και προσπάθησε να του μιλήσει, αλλά οι φρουροί τον κράτησαν κάτω. Ο πρωθυπουργός τους έκανε νόημα και τον έστησαν όρθιο. Τον είδαν καλύτερα.
Ενας φουκαράς ήταν.
Ο κυρ-Παντελής πλησίασε δειλά τον πρωθυπουργό,έβγαλε απ' την τσέπη το κουτάκι, και έτεινε το χέρι στον πρωθυπουργό:
-Κύριε Πρόεδρε, φτωχός άνθρωπος είμαι, αλλά θα ήθελα για την πατρίδα να δώσω όλα μου τα υπάρχοντα. ΠΑΡ'ΤΑ.
