Ο Βρετανός Γκίλινγκς, ο οποίος ερωτεύτηκε την Μπελίζ κατά τη διάρκεια 12 μηνών περιοδείας με τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RAF) πριν από 38 χρόνια, επέστρεψε μόνιμα το 2015 έχοντας νικήσει τον καρκίνο των όρχεων.

Από τότε έχει εργαστεί ακούραστα, αναπτύσσοντας το ράγκμπι από το μηδέν στο έβδομο πιο δημοφιλές άθλημα του Μπελίζ, με δύο εθνικές ομάδες, έξι ομάδες ανδρών, μία ομάδα γυναικών και περίπου 300 εγγεγραμμένους νέους.

Τον Αύγουστο του 2019, λιγότερο από τέσσερα χρόνια αφότου ο Gillings ξεκίνησε για πρώτη φορά στο Μπελίζ Σίτι,με την οβάλ μπάλα στο χέρι, αναζητώντας ενδιαφερόμενους παίκτες, έγινε μέλος του Rugby Americas North (RAN).

Αλλά ο Gillings έχει ακόμη μεγαλύτερα σχέδια για το νεότερο έθνος που παίζει ράγκμπι στην Κεντρική Αμερική. Με βάση το έργο που έκανε ο Μπεν Ράιαν στα Φίτζι πριν από την παράσταση του χρυσού μετάλλου στο έθνος του Ειρηνικού στο Ρίο 2016, έχει επινοήσει ένα τετραετές σχέδιο που ελπίζει ότι θα προσφέρει Ολυμπιακούς τίτλους.

«Ελπίζω να μπορέσουμε να εχουμε μια ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού», δήλωσε ο Gillings στο World Rugby.

«Τώρα, αυτό μπορεί να ακούγεται σαν ένα όνειρο, αλλά ό, τι κάνω στο Μπελίζ βασίζεται βασικά σε αυτό που συνέβη στα Φίτζι. Επειδή τα Φίτζι και το Μπελίζ είναι οικονομικά παρόμοια, και το Μπελίζ υπήρξε σε όλους τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το ίδιο με αυτό των Φίτζι αλλά ποτέ δεν κέρδισε ούτε ένα Ολυμπιακό μετάλλιο.

"Έτσι, ο τρόπος που προσπαθώ να εμπνεύσω τους νέους εδώ είναι, ας πάρουμε μια ομάδα μαζί, ας προκριθούμε, ας πάμε εκεί και ας φέρουμε πίσω το πρώτο μετάλλιο του Μπελίζ από Ολυμπιακούς Αγώνες."

«ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ»
Προκειμένου να γίνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα, ο Gillings - ο οποίος επίσης κάθεται στην Ολυμπιακή επιτροπή του Μπελίζ - προπονητής της ομάδας νεολαίας της χώρας και συνεχίζει να διαδίδει το ευαγγέλιο του ράγκμπι.

«Ξοδεύω το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου μιλώντας σε ανθρώπους για το ράγκμπι και προσπαθώ να κάνω περισσότερη μαζική έκκληση για το άθλημα», παραδέχτηκε. "Υποθέτω, βασικά, κηρύττω πολλά."

Αν ο Gillings είναι ευαγγελικός για το ράγκμπι, τότε αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή είναι μια πιθανότητα που πίστευε ότι δεν θα μπορούσε να πάρει.

Όταν έφυγε από την Καραϊβική μετά από την περιοδεία του στο RAF, ορκίστηκε να επιστρέψει μια μέρα, αλλά η γρήγορη προώθηση 30 ετών και το ταξίδι επιστροφής του τον πήρε όχι περισσότερο από το Δουβλίνο.

Εκεί παρατήρησε πόνο στους όρχεις του. Ο Gillings επισκέφθηκε το γιατρό του τη Δευτέρα το πρωί, μέχρι την Τρίτη ότι είχε διαγνωστεί με καρκίνο από έναν ειδικό στο St. Νοσοκομείο του Λουκά.

Επέστρεψε στο νοσοκομείο εκείνη την Τρίτη το βράδυ και χειρουργήθηκε την επόμενη μέρα. «Αν δεν είχα πάει στο νοσοκομείο και έκανα εγχείρηση, θα ήταν πολύ αργά», είπε ο Gillings.

«Όταν φτάσετε σε αυτό το στάδιο νομίζετε, φίλε, τι έχω επιτύχει στη ζωή; Τι έχω κάνει? Και συνειδητοποίησα ότι δεν έχω κάνει τόσο πολύ. Λοιπόν, ναι, άλλαξε τη ζωή. "

Μετά την κατάρρευση του γάμου του, ο Gillings αποφάσισε να κάνει καλή την υπόσχεση που είχε κάνει στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και να επιστρέψει στο Μπελίζ.

Έκανε δύο ταξίδια στη χώρα το 2014, κάνοντας φίλους στο Δημοτικό Συμβούλιο του Μπελίζ και σπέρνοντας τους σπόρους για το πρόγραμμα ράγκμπι που θα τον τραβούσε μόνιμα.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ
Το 2015, ο Gillings αναχώρησε από το Δουβλίνο και έστειλε δύο κιτ Get Into Rugby (GIR) στο Μπελίζ. Οι ντόπιοι κατηγόρησαν αρχικά τις μπάλες ράγκμπι για αμερικανικά ποδοσφαιράκια, αλλά σύντομα πείστηκαν να ανταλλάξουν scrimmaging για scrums.

«Απλώς έλεγα στους ανθρώπους,« Όχι, αυτό λέγεται ράγκμπι », εξήγησε.

«Μέσα σε λίγες εβδομάδες, τα Σάββατα και τις Κυριακές, είχα δύο μικρά γκρουπ με τα οποία έκανα τα βασικά του ράγκμπι σε τοπικά πάρκα. Και μεγάλωσε κυριολεκτικά από εκεί ».

Μέσα σε ένα χρόνο, η Μπελίζ θα έπαιζε το πρώτο της διεθνές επτά, εναντίον της Γουατεμάλας, ενώ η Gillings βοήθησε στη διοργάνωση τριών εθνικών πρωταθλημάτων μέχρι σήμερα.

Το 2018, πήρε ράγκμπι στην Κεντρική Φυλακή του Μπελίζ και στη συνέχεια έβαλε ένα τροχαίο πρόγραμμα οκτώ εβδομάδων για τους κρατούμενους στο φτερό της νεολαίας.

Τα σχέδια για την ανάπτυξη παρόμοιου προγράμματος στη φυλακή των ανδρών έχουν καθυστερήσει από την πανδημία COVID-19, αλλά ο Gillings ελπίζει ότι θα τεθεί σε εφαρμογή μέχρι το τέλος του έτους.

«Είμαι πάρα πολύ περήφανος για το τι έχει επιτύχει το ράγκμπι στο Μπελίζ», είπε ο Gillings.

«Θέλω να πω, σε διάστημα μικρότερο των πέντε ετών δημιουργήσαμε έξι ομάδες, καταφέραμε να ενταχθούμε στο περιφερειακό μας σώμα ως συνεργαζόμενο μέλος μέσα σε τέσσερα χρόνια, έχουμε ένα υπέροχο πρόγραμμα φυλακών.

«Έχω πολλά παιδιά σε όλη τη χώρα που τώρα γνωρίζουν όλα για το ράγκμπι, ενώ δεν το είχαν ξαναδεί».