Ο Χρήστος Βολικάκης είναι ο πιο επιτυχημένος Ελληνας ποδηλάτης και δεν είναι απλά ο πρώτος Ελληνας ποδηλάτης που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Οι τίτλοι του στην Ελλάδα και διεθνώς είναι αμέτρητοι, τα νούμερα ζαλίζουν και πλέον θα μπορούσε με ασφάλεια να ειπωθεί ότι δεν έχουν μείνει και πολλοί τίτλοι να διεκδικήσει, πλην μιας διοργάνωσης, των Ολυμπιακών Αγώνων, που όπως και ο ίδιος δηλώνει «είναι σίγουρα ο μεγαλύτερος στόχος, δεν θα μπορούσα να φανταστώ στην αθλητική μου καριέρα κάτι πάνω από αυτό».
Μπαρουτοκαπνισμένος, βέβαια, από Ολυμπιακούς Αγώνες μιας και στο Τόκιο θα λάβει μέρος για τέταρτη φορά, ο 32χρονος σήμερα Χρήστος ετοιμάζεται για την υπέρβαση από τη 13η θέση στο Πεκίνο το 2008, την 9η θέση στο Λονδίνο το 2012 και την 12η στο Ρίο το 2016. Το Τόκιο βρίσκεται λοιπόν, στην τελική ευθεία, αλλά η προετοιμασία γίνεται μετ΄ εμποδίων και προβλημάτων. Όχι μόνο λόγω της πανδημίας και των ιδιαίτερων και δύσκολων συνθηκών που δημιουργεί, αλλά και λόγω προβλημάτων που έχει με την ομοσπονδία ποδηλασίας.
Ο Χρήστος Βολικάκης μιλάει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Sports3 για αυτή τη διαφωνία, για την προετοιμασία του ενόψει των Αγώνων του Τόκιο το καλοκαίρι, το όνειρο που έχει, την καριέρα του και πότε θα σταματήσει, αλλά και για το τι θέλει να κάνει αφού σταματήσει τον αθλητισμό, για τις καλές και κακές στιγμές τη καριέρας του.
-Πως πάει η προετοιμασία εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων;
«Η προετοιμασία λόγω κυρίως της πανδημίας γίνεται μετ’ εμποδίων. Προσπαθώ να ξεπεράσω ότι άλλο μπορεί να γίνει τροχοπέδη και υπερβάλλω εαυτόν πολλές φορές όταν αναγκάζομαι να κάνω προπόνηση με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Θα ήθελα πολύ να είμαι σε ένα κέντρο με ευνοϊκές προϋποθέσεις και να γυμνάζομαι με αθλητές που θα τους έχω αντιπάλους στο Τόκιο. Αυτά που ζητάω, όμως, είναι δύσκολα και δεν ξέρω αν θα πραγματοποιηθούν».
– Πρόσφατα εξέφρασες παράπονα για την ομοσπονδία ποδηλασίας ότι σε έχει αφήσει μόνος σου και δεν σε στηρίζει εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων και η Ομοσπονδία σου απάντησε ότι ήταν μια ατυχής ανάρτηση και δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Τι ακριβώς συμβαίνει;
«Εξέφρασα το παράπονο μου ότι η ομοσπονδία καθυστερεί να υλοποιήσει αυτά που εγώ θεωρώ άμεσα. Αν δεν είσαι αθλητής, αν δεν έχεις ζήσει τόσο έντονα αυτές τις καταστάσεις δεν μπορείς να βρεθείς στην θέση του αγωνιζόμενου και να τον καταλάβεις. Το άγχος, κακά τα ψέματα, το έχει ο άμεσα ενδιαφερόμενος, δηλαδή ο αθλητής. Οι άλλοι απλά συμμετέχουν και ίσως να παρεξηγήσουν τα λεγόμενα σου ή και να τα θεωρήσουν υπερβολικά. Δεν θέλω να πω τίποτα άλλο, γιατί πρέπει να κοιτάω μπροστά. Ο ρόλος μου είναι αυτός του αθλητής και θέλω να αγωνίζομαι για το καλύτερο. Αν αυτό το καταλάβουν οι διοικούντες θα δικαιολογήσουν την δήλωση μου, ωστόσο παραμένουμε φίλοι και συνεργάτες γιατί είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από τις όποιες διαφωνίες».
-Ποιο είναι το μεγάλο και απραγματοποίητο ακόμη όνειρό σου ως αθλητής, με δεδομένες τις πολύ μεγάλες διακρίσεις που έχεις τώρα;
«Το έχω πει πως δεν θα σταματήσω να κυνηγάω ένα όνειρο που θέλω να γίνει πραγματικότητα θα το επιδιώξω έστω κι αν χρειαστεί να παρατείνω την αθλητική μου καριέρα».
-Πως βλέπεις το μέλλον σου στον αθλητισμό και μέχρι ποια ηλικία θα αγωνίζεσαι;
«Θα αγωνίζομαι όσο νιώθω ικανοποίηση από αυτό που πετυχαίνω. Οσο θα είμαι στους καλύτερους θα βαδίζω και αν κάποια στιγμή νοιώσω ότι ο χρόνος παρήλθε θα φύγω γεμάτος και έτοιμος να βρεθώ σε ένα άλλο πόστο αν οι συνθήκες το επιτρέψουν».
-Μετά τον αθλητισμό με τι θα ήθελε να ασχοληθείς;
«Είμαι ήδη αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό και ευχαριστώ την πολιτεία για αυτή την τιμή που μου έκανε. Αν σταματήσω ως αθλητής θα ήθελα να προσφέρω ως προπονητής, καθοδηγώντας τους νεότερους μεταφέροντας την εμπειρία μου και την αγάπη μου για το άθλημα προσδοκώντας στο κοινό καλό».
-Ποια ήταν η πιο καλή και η πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας σου;
«Εχω πολλές καλές στιγμές στην μέχρι τώρα αθλητική μου παρουσία στον παγκόσμιο χώρο αλλά θεωρώ σαν σπουδαιότερη εκείνη που πέτυχα ανήμερα των γενεθλίων μου στις 25 Μαρτίου στο Μάντσεστερ όταν 19χρονος κατάφερα συμμετέχοντας στο παγκόσμιο ανδρών να νικήσω ποδηλάτες που είχα πρότυπα όταν ξεκίνησα την ποδηλασία, Εκείνη η νύχτα θα μείνει χαραγμένη για πάντα στο μυαλό μου γιατί κατάφερα το ακατόρθωτο αποκλείοντας ιερά τέρατα. Η πιο δύσκολη και επώδυνη που δεν θέλω καν να θυμάμαι ήταν στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Αγία Πετρούπολη όταν σε μια πολύ δύσκολη πτώση θρυμματίστηκε η κλείδα μου και ευγνωμονώ τον γιατρό μου τον κ. Φειδία που με ξανάκανε σιδερένιο»
sports3.gr
