Εδώ δεν πρόκειται για την ολυμπιονίκη, εδώ δεν πρόκειται για την παγκόσμια πρωταθλήτρια, εδώ δεν πρόκειται για την προπονήτρια, για την σύζυγο, για την μητέρα. Δεν πρόκειται για την υπέρλαμπρη νικήτρια του “Dancing with the stars”. Όχι. Δεν μιλάει γι ‘ αυτά η Μορφούλα Ντώνα, αυτή που έγραψε ιστορία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σύδνεϋ το 2000, με την έβδομη θέση-το ύψιστο της Ελλάδας στο ατομικό ρυθμικής. Μιλάει για το αίσχος της κακοποίησης, μιλάει για τη Σοφία Μπεκατώρου, μιλάει για την καταγγελία, για τα δύσκολα του χώρου. Ώριμη και συγκροτημένη στα 36 της χρόνια, έχοντας κάνει σπουδαίο επόμενο βήμα, προπονώντας τις αθλήτριες του Εθνικού Πειραιά από το 2014, έχει ζήσει στο πετσί της και τις δυο πτυχές του πρωταθλητισμού: Της αθλήτριας και της προπονήτριας, έχει ολοκληρωθεί και δικαιούται δια να ομιλεί, ευρισκόμενη στο χώρο του αθλητισμού από μικρό κοριτσάκι. Α, έχει και το μωράκι τώρα, τον τεσσάρων μηνών γιο της, ένα ακόμη εφόδιο ολοκλήρωσης, με το μυαλό να μπαίνει σε νέα ωριμότητα. Η ολυμπιονίκης της ρυθμικής είναι δίπλα στην ολυμπιονίκη της ιστιοπλοΐας, να την στηρίξει και να την χειροκροτήσει. Κι εδώ και μέρες σκέφτεται: «Τι θα έκανα αν ήμουν εγώ στη δική της θέση;»
Μορφούλα, αναμενόμενη η στήριξή σου στη Σοφία Μπεκατώρου και τις σοκαριστικές αποκαλύψεις της. Όλοι συμφωνούν ότι ήταν μια γενναία στάση.
«Η κακοποίηση πρέπει σαφώς να καταδικάζεται και πρέπει να καταγγέλλονται άμεσα αυτά τα γεγονότα και συμβάντα. Ειδικά για τη Σοφία, ξέρω ότι ήταν πολύ γενναία η απόφασή της να μοιραστεί μια τόσο τραυματική της εμπειρία. Φυσικά είναι ένα άλλο θέμα το δικαστικό κομμάτι, που θα προχωρήσει από δω και πέρα και εμείς δεν μπορούμε να εκφέρουμε άποψη γι΄αυτό. Αυτό θα κριθεί από τα ελληνικά δικαστήρια. Πάντως σαν γυναίκα προς γυναίκα και σας αθλήτρια προς αθλήτρια θέλω να δηλώσω ότι είμαστε μαζί της και είμαστε δίπλα της να την υποστηρίξουμε. Θέλουμε ακόμη να παροτρύνουμε και άλλους ανθρώπους, αθλητές ή μη να μιλήσουν, εάν έχουν δεχτεί κάποιου είδους κακοποίηση.»
Πέρασαν περισσότερα από 20 χρόνια από το περιστατικό για να βρει τη δύναμη να μιλήσει η Σοφία. Το ιδανικό είναι να μιλάει το θύμα αμέσως;
«Αναμφισβήτητα -εννοείται αυτό, να μιλήσει αμέσως είτε στους δικούς του ανθρώπους, είτε στις Αρχές ώστε να μπορεί να έχει και «στοιχεία», για να μπορεί να υποστηρίξει όλο “αυτό” που του συνέβη. Να μιλάει όσο πιο άμεσα γίνεται. Βέβαια, δεν ξέρω αν αυτό ελαφρύνει το βάρος που σου αφήνει κάτι τέτοιο στη συνέχεια της ζωής σου. Δεν ξέρω αν είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο, όμως σίγουρα είναι το πιο σωστό να γίνεται.»
Σχολιάστηκε ότι ο φόβος, οι ενοχές, αλλά και η άγνοια της ηλικίας μπορεί να οδηγήσει στη σιωπή. Μπήκες καθόλου στη θέσης της ;
«Πάρα πολύ, πάρα πολύ. Ξέρεις, αυτό το κάνω πολύ συχνά, βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου όταν συμβαίνει κάτι, και πόσο μάλλον τώρα, που είναι μια αθλήτρια. Το σκέφτηκα και λέω… “αν γινόταν κάτι τέτοιο θα αντιδρούσα κι εγώ το ίδιο;” Και δεν ξέρω, αν σε εκείνη την ηλικία θα είχα το ψυχικό σθένος να δηλώσω ένα τέτοιο συμβάν, να καταγγείλω μια τέτοια πράξη. Διότι ως γυναίκες η κοινωνία μας έχει «περάσει» λογικές, ότι ίσως να φταίμε κι εμείς, ίσως, εμείς κάναμε κάτι λάθος, ίσως εμείς δώσαμε λάθος δικαιώματα στον «άλλον». Και πόσο μάλλον, σε μια τόσο μικρή ηλικία, που εμείς που ασχολούμαστε με τον πρωταθλητισμό και έχουμε μάθει να κάνουμε μόνο ΑΥΤΟ. Δεν υπάρχει κάτι άλλο στη ζωή μας, δεν είμαστε καθόλου έμπειρες στο «κοινωνικό κομμάτι»-να το πω έτσι. Μπορεί πολύ εύκολα κάποιος να μας πιάσει «κορόιδα».
Εσύ προπονείς χρόνια τώρα αθλήτριες, σε νεαρές και άγουρες ηλικίες. Η σοκαριστική καταγγελία της Σοφίας, αποτελεί έναυσμα για να τους μιλήσεις, να τις ενημερώσεις;
«Αυτό ακριβώς! Μας έδωσε την «ανάγκη» αυτή η εμπειρία και καταγγελία της Σοφίας να μιλήσουμε στις αθλήτριές μας για αυτό το “πράγμα¨. Είναι πολύ μικρές, αλλά παρ΄ όλ’ αυτά, έχουμε ακούσει και συμβάντα που έχουν γίνει σε πολύ μικρές ηλικίες και θεωρώ ότι θα πρέπει να υπάρχει ενημέρωση και εκτός από την οικογένεια -και από εμάς τους προπονητές, τους φυσιοθεραπευτές τους γιατρούς. Βέβαια στο χώρο μας, πάντα υπάρχει κάποιοι άτομο μαζί με την αθλήτρια, ή ο γονέας, ή η προπονήτρια στις θεραπείες, ας πούμε, για να αποφεύγουμε τέτοια τυχόν περιστατικά. Ναι, είναι ένα έναυσμα όλο αυτό, για να μιλήσεις στα παιδιά για να τους εξηγήσεις, για να τους πεις ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να μιλήσουν άμεσα, ότι δεν θα είναι δικό τους το λάθος.»
Είχαμε μια καλύτερη εικόνα για τον αθλητισμό, αλλά τελικά είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας με την διαστροφή και την ανωμαλία στους κόλπους του…
«Ακριβώς! Είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, έτσι όπως στην κοινωνία μας έχουμε ανθρώπους κάθε είδους και χαρακτήρα, έτσι ακριβώς είναι και στον κόσμο του αθλητισμού. Το θέμα είναι να μπορέσουμε να περιχαρακώσουμε, να βάλουμε όρια σε αυτό και να προσπαθήσουμε στον αθλητισμό να βρίσκονται άνθρωποι που πραγματικά θέλουν να προσφέρουν στον χώρο και να μην το κάνουν για ίδιον όφελος. Να ενδιαφέρονται για τους αθλητές να είναι αρωγοί των αθλητών.»
Μεγάλη απογοήτευση για τους αθλητές να διαπιστώνουν ότι οι ιθύνοντες των ομοσπονδιών, άνθρωποι με πόστα και εξουσία που θα έπρεπε να σέβονται και να υπολήπτονται είναι αχρείοι.
«Ζέτα, θεωρώ ότι όλο αυτό έγινε αυτήν την στιγμή εξαιτίας του κυρίου Αυγενάκη, που έχει δώσει “βήμα” στους αθλητές και προσπαθεί να φέρει μια γενικότερη εξυγίανση στον αθλητισμό. Και στα αθλητικά σωματεία αλλά και στις ομοσπονδίες,. Ας αναλογιστούμε ότι αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι που αποτελούν το ΔΣ των ομοσπονδιών συνήθως είναι πάρα πολλά χρόνια στις ομοσπονδίες. Και μέχρι τώρα υπήρχε το αυτοδιοίκητο, δεν υπήρχε κανένας έλεγχος στις ομοσπονδίες και οι διοικήσεις διαχειρίζονταν πάρα πολλά εκατομμύρια κρατικού χρήματος. Όλο αυτό πιστεύω ότι έκανε τις ομοσπονδίες σαν “μικρές δικτατορίες” και δυστυχώς επηρέασαν τις αθλητικές καριέρες πολλών προπονητών και αθλητών . Βέβαια, είχαν τη δύναμη να το κάνουν, το αυτοδιοίκητο τους έδινε όλη τη δύναμη να μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Αυτή τη στιγμή ο κύριος Αυγενάκης, με τον καινούργιο νόμο που έχει περάσει και περιμένουμε να τον δούμε να υλοποιείται μέχρι το τέλος, θεωρώ ότι θέλει να κάνει αυτήν την αλλαγή που είχε πολύ μεγάλη ανάγκη ο αθλητισμός και να δούμε ξανά τον ελληνικό αθλητισμό ψηλά. Για να υπάρχουν άνθρωποι που θα είναι αρωγοί και όχι εμπόδια στους αθλητές.»
Για να κλείσουμε, σου έγινε ποτέ στα χρόνια του πρωταθλητισμού ανήθικη πρόταση, κακοποιήθηκες ποτέ;
«Όχι, όχι ποτέ. Ειδικά στο δικό μας άθλημα, όπου οι περισσότερες αθλήτριες είναι ανήλικες. Είναι πολύ λίγες οι ενήλικες αθλήτριες που συνεχίζουν την καριέρα τους. θα ήταν ένα πολύ μεγάλο σκάνδαλο κάτι τέτοιο. ‘Όχι, δεν έχω δεχτεί ποτέ κάτι ανήθικο.»
Sports3.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ
