Στα 42 του, έπειτα από 20 χρόνια στην ομάδα που την οδήγησε σε εννέα Super Bowls κι έξι δαχτυλίδια, αποφάσισε, ότι δεν είχε έρθει η ώρα του να αποχωρήσει από την ενεργό δράση.
Στα 42 του, έπειτα από μια καριέρα μυθικών διαστάσεων, που τον είχε καθιερώσει ως τον GOAT του αθλήματός του, τόλμησε να αφήσει την Μασσαχουσέτη και τους Patriots για την Τάμπα και τους Buccaneers. Τους δικούς του Patriots, την ομάδα-δυναστεία που έχτισε με τον Μπιλ Μπέλιτσικ και σάρωσε την NFL για δύο δεκαετίες, για τους Bucs του 7-9 της προηγούμενης σεζόν, που αγνοούσαν τι εστί play-offs από το 2007 και είχαν μόλις μία παρουσία σε Super Bowl το μακρινό 2002 (48-21 τους Oakland Raiders).
Στα 43 του, έναν χρόνο μετά, έκανε αυτό, που πολλοί σιγοψυθίριζαν, αλλά δεν τόλμαγαν να πουν δυνατά. «Βρε λες να πάει εκεί κάτω στη Φλόριντα και να οδηγήσει τους Buccaneers στο Super Bowl;». Όλοι το σκέφτηκαν, λίγοι το ξεστόμισαν, ελάχιστοι το πίστεψαν. Αυτός το έκανε!
Το βράδυ της Κυριακής, ο Τομ Μπρέιντι μπήκε στο Lambeau Field του Green Bay για να αντιμετωπίσει τους Packers του Άαρον Ρότζερς στον τελικό της NFC. Οι Νο.5 Buccaneers έπρεπε να πετάξουν εκτός Super Bowl τους Νο.1 Packers. Κι έπρεπε να το κάνουν εκτός έδρας, όπως έπαιξαν δηλαδή όλα τα φετινά play-offs, από τα wild cards. Τα πρώτα wild cards της καριέρας του Μπρέιντι.
Τρεις ώρες και κάτι λεπτά μετά το πρώτο kick, ο Μπρέιντι γονάτιζε στην μέση του Lambeau Field και οι συμπαίκτες του πανηγύριζαν την μεγάλη πρόκριση. Όχι τόσο απλά, όσο ίσως είχε μάθει στην καριέρα του, όχι χωρίς μία πολύ περίεργη απόφαση από τον προπονητή των Packers, Ματ ΛεΦλέρ, στην τελευταία κατοχή της ομάδας του, όπου αποφάσισε να πάει για field goal και όχι να κυνηγήσει το 4th down από τις 8 γιάρδες με δύο λεπτά να απομένουν στο ρολόι και το σκορ στο 31-23, όχι δίχως λάθη και από τον ίδιο (είχε τρία συνεχόμενα interceptions).
Στο τέλος της ημέρας, όμως, το ταμπλό έγραψε 31-26 και τα βιβλία της ιστορίας θα γράψουν με ολόχρυσα γράμματα, ότι ο 43χρονος Τομ Μπρέιντι των εννέα Super Bowls, άφησε τους Patriots έπειτα από 20 χρόνια και στην πρώτη του χρονιά στους άσημους Buccaneers, τους οδήγησε στον μεγάλο τελικό.
Τον μεγάλο τελικό, που θα διεξαχθεί στην έδρα τους, το Raymond James Stadium, στις 7 Φεβρουαρίου. Και ναι, φυσικά είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της NFL, που μία ομάδα θα αγωνιστεί στο Super Bowl που θα διεξαχθεί στην έδρα της. Το κρατούσε η μοίρα για να το κάνει ΚΑΙ αυτό ο Μπρέιντι…
Η ιστορία του Μπρέιντι είναι η απόλυτη ενσάρκωση των σεναρίων του Χόλιγουντ. Το μεγάλο αουτσάιντερ, ο παίκτης που δεν υπολογίζει κανείς και φτάνει στο τέλος της καριέρας του να είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών. Ακόμα και στα video games, ποτέ δεν ξεκινάς ως ο… πουθενάς. Πάντα κάτι έχεις, ένα άστρο πάνω από το κεφάλι σου, μία ιστορία να σε στοιχειώνει. Ο Μπρέιντι δεν είχε τίποτα από όλα αυτά.
Στο ντραφτ του 2000 επελέγη στο Νο. 199! Κυριολεκτικά, στην προτελευταία θέση! 198 παίκτες παρέλασαν μπροστά του εκείνη την ημέρα κι αυτός σκεφτόταν ήδη τη ζωή του ως πωλητής ασφαλειών. Μέχρι τη στιγμή, που οι Patriots ανακοίνωσαν το όνομά του και τον έφεραν στη Νέα Αγγλία ως τον back up του back up του back up του βασικού quarterback τους. Πόσο αστείο ακούγεται σήμερα, 21 χρόνια μετά…
Ποτέ δεν ήταν ο πιο γρήγορος QB, ούτε ο πιο δυνατός, ούτε ο πιο πονηρός. Βλέποντας βίντεο από τα χρόνια του στο κολέγιο του Michigan, δεν απορείς για το Νο. 199 στο ντραφτ. Δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό που να τον ξεχωρίζει. Ήταν ένας ακόμη καλός quarterback, αλλά μέχρι εκεί. Κι όμως…
Στα βίντεο μπορείς να δεις πόσο γρήγορα τρέχει κάποιος, πόσο δυνατά μπορεί να πετάξει την μπάλα, όμως δεν μπορείς να δεις μέσα στο μυαλό του. Και ο Μπιλ Μπέλιτσικ έκανε αυτό: έδωσε την μπαγκέτα στον Μπρέιντι (έστω και από ανάγκη, όταν τραυματίστηκαν όλοι οι υπόλοιποι) κι εκείνος άρχισε να διευθύνει την συμφωνική ορχήστρα των Patriots για 20 ολόκληρα χρόνια, δέκα γιάρδες τη φορά.
Εννέα Super Bowls κι έξι κατακτήσεις μετά, ήρθε η ώρα να πει αντίο στο αγαπημένο του Gillette Stadium. Στα 42 του, θα μπορούσε πολύ εύκολα να πάρει την Ζιζέλ και τα παιδάκια τους και να απολαύσει το υπόλοιπο της ζωής του σε μια έπαυλη της Φλόριντα, πίνοντας κοκτέιλ κάθε μέρα. Αντ’ αυτού, αποφάσισε να συνεχίσει, σε μία απόφαση που ξένισε πολλούς κι έκανε ακόμα περισσότερους να αναρωτηθούν «γιατί, τι άλλο έχει να αποδείξει;».
Ο Τομ Μπρέιντι δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Ούτε καν, στον ίδιο του τον εαυτό. Οι GOAT δεν συνεχίζουν να παίζουν, για να αποδείξουν κάτι. Συνεχίζουν, γιατί αυτή είναι η ζωή τους. Η μπάλα, το χορτάρι, το παρκέ, το ταρτάν, το νερό, ο ιδρώτας, η κόντρα, η αδρεναλίνη, ο πόνος, η κούραση.
Αυτοί μπορεί να είναι οι πλούσιοι, οι προικισμένοι, οι ταλαντούχοι, οι δουλευταράδες, οι εμμονικοί, εμείς όμως είμαστε οι τυχεροί. Γιατί τους απολαμβάνουμε να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο.
Ραντεβού σε δύο εβδομάδες, Τομ Μπρέιντι!
gazzetta.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ
Αλ. Παπαευθυμίου: Ο 14χρονος πρωταθλητής Karting αποκαλύπτεται
Στεφανίδη: «Να γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες ακόμα και χωρίς κόσμο»
