Ένα αδύνατο κορίτσι-πετσί και κόκαλο… όπως και όλες τους στη ρυθμική. Το θυμάμαι-πήγαινα στις προπονήσεις, πήγαινα και στους ξενώνες του ΟΑΚΑ και την έβλεπα την Ειρήνη να ζορίζεται χωρίς τους δικούς της, με θυσίες επί θυσιών, με στερήσεις, με αγωνίες, μαζί με όλες τους. Την είδα να παίρνει με την εθνική ανσάμπλ τα χρυσά στο Ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Είδαμε και όλοι οι Έλληνες τα γλυκόπικρα χαμόγελα της ομάδας στο τρίτο σκαλί του βάθρου των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϋ.
Η Ειρήνη Αϊνδιλή τα γεύτηκε όλα με το παραπάνω, μετάλλια και Κύπελλα, γύρισε σελίδα, σπούδασε στην Αμερική φαρμακευτικές επιστήμες, έμεινε χρόνια εκεί, χόρεψε στο Μπρόντγουεη, γνώρισε τη λάμψη και γύρισε στην πατρίδα. Και η σελίδα ξαναγύρισε για την αντιπλοίαρχο του πολεμικού ναυτικού που στα πατρογονικά μέρη της, τη Χαλκίδα, ίδρυσε το σύλλογο που φέρει το όνομά της-τεχνική σύμβουλος πλέον. Οι βραβεύσεις και τιμητικές διακρίσεις της γεμίζουν τοίχο ψηλό και μακρύ, αλλά το κορίτσι με τα φωτεινά γαλάζια μάτια δεν εφησυχάζει και δεν επαναπαύεται ποτέ.
Η Ειρήνη Αϊνδιλή ανακοίνωσε την κάθοδό της στις εκλογές της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας του ερχόμενου μήνα, με την αγάπη της για τη Γυμναστική να την οδηγεί σε άλλο μετερίζι.
Ειρήνη, πόσο ζόρικη είναι όλη αυτή περίοδος της πανδημίας και της καραντίνας για εσένα, για τον Σωματείο σου, για την ελληνική Γυμναστική;
«Η περίοδος της καραντίνας γενικά ήταν πολύ ζόρικη όχι μόνο για το Σωματείο το δικό μου και την Γυμναστική, αλλά γενικώς για όλον τον αθλητισμό και ιδιαίτερα για τους αθλητές. Ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση, την οποία δεν έχουμε ξαναζήσει. Ήμασταν πάντα προετοιμασμένοι για έναν τραυματισμό κάποιας αθλήτριας που μπορεί να την έβγαζε εκτός αγωνιστικής δράσης και προπόνησης για κάποιο διάστημα αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναϋπάρξει. Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να εμψυχώνουμε τα παιδιά και τους αθλητές και μαζί με τους γονείς να μπορέσουμε να τα κρατήσουμε στον αθλητισμό».
Εδώ που τα λέμε, γίνεται δουλειά με διαδικτυακή προπόνηση και διδασκαλία;
«Καταλαβαίνεις Ζέτα ότι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο. Μπορούμε απλά να βάλουμε τα παιδιά σε μια διαδικασία να μείνουν σε επαφή. Το δικό μας το άθλημα σχετίζεται με ευλυγισία, με τεχνική σώματος, με τεχνική οργάνου και φυσική κατάσταση. Άρα η φυσική κατάσταση μέσα στο σπίτι καταλαβαίνεις ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολη, τα παιδιά με ευθύνη των γονιών έβγαναν λίγο έξω να περπατήσουν με το… «6 στο 13033». Πόσο ακόμη φυσική κατάσταση να κάνουν ; Την ευλυγισία σίγουρα μπορούσαμε να την έχουμε σε ένα επίπεδο συντηρητικό, αλλά καταλαβαίνεις ότι από την ώρα που κάνεις προπόνηση μέσω τηλεδιάσκεψης και τα παιδιά βρίσκονται στο σπίτι -άρα δεν είσαι εκεί για να δεις αν είναι σωστά τοποθετημένα- είμαστε πάρα πολύ επιφυλακτικοί και απλά κάνουμε μια συντηρητική προπόνηση. Όταν, μετά την πρώτη καραντίνα, επιστρέψαμε στα γυμναστήρια, έκαναν ενάμιση μήνα για να βρουν την φυσική τους κατάσταση και… πετούσαν το όργανο και έλεγαν «ουάου» Καταλαβαίνεις !»
Θα μπορούσαν να μείνουν ανοιχτοί οι Σύλλογοι, τηρώντας αυστηρά πρωτόκολλα;
«Μετά την πρώτη καραντίνα που επιστρέψαμε, στο δικό μου το σωματείο ας πούμε, τηρούσα όλα τα μέτρα με θερμομετρήσεις, με είσοδο-έξοδο, με χαρτιά covid, ό,τι πρωτόκολλο ζήτησε η ΓΓΑ το είχα. Αυτήν την περίοδο που διανύουμε θα μπορούσαν να ανοίξουν τα αγωνιστικά τμήματα… Εγώ μπορεί να έχω 30 παιδιά αγωνιστικού τμήματος, αν εμένα μου έβαζαν ένα «όριο», θα μπορούσαμε πχ Δευτέρα-Τετάρτη να κάνουν προπονήσεις οι κατηγορίες νεανίδων-γυναικών. Σε ένα γήπεδο 800 τετραγωνικών, μπορούν να κάνουν έξι ή οχτώ παιδιά προπόνηση ανά διαστήματα».
Πόσο πίσω πήγε η ελληνική γυμναστική και πότε θα φανεί η οπισθοχώρηση;
«Κλείνουμε σχεδόν ένα χρόνο. Στην αρχή είμασταν όλοι επιφυλακτικοί και είδαμε και λίγο διαφορετικό αυτό που λέμε τηλεδιάσκεψη, ήταν και ευχάριστο για τα παιδιά, μια αλλαγή να κάνουν προπόνηση, απέδιδαν τουλάχιστον στο ασκησιολόγιο. Ξεκινήσαμε τον Μάιο σιγά σιγά να ανοίγουμε και τα παιδιά μπήκαν «φουλαριστά», ήταν και ξεκούραστα γιατί είχαν ήδη κατέβει σε αγώνες-μπήκαν μια χαρά λοιπόν. Έφυγαν διακοπές, Σεπτέμβριο γύρισαν και τον Νοέμβριο κλείνουμε και πάλι. Εγώ αυτή τη στιγμή βλέπω τα παιδιά με μια πάρα πολύ μεγάλη «κοιλιά». Από τη στιγμή που ένα παιδί είναι από το πρωί έως το βράδυ σε ένα κομπιούτερ είτε αυτό λέγεται σχολείο είτε λέγεται φροντιστήριο, είτε λέγεται προπόνηση είναι πολύ επιβαρυντικό. Κουράζονται πάρα πολύ και ψυχικά και σωματικά. Έχω πιάσει κάποια παιδιά να λένε «δεν μπορώ να μπω στο μάθημα, θέλω να βγω έξω και να τρέξω μια ώρα, να φωνάξω». Σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα της γυμναστικής, όλο αυτό θα μας γυρίσει πίσω αν όχι στα παιδιά που είναι σε εθνικές ομάδες, στα παιδιά που προσπαθούν να μπούνε σε εθνικές ομάδες…»
Η κορυφαία σου ανάμνηση στη λαμπρή πορεία σου;
«Τη μεγαλύτερη επιτυχία και τη μεγαλύτερη συγκίνηση την έζησα το 1999 με το παγκόσμιο στην Οζάκα, ήμουν 16 ετών τότε. Ήταν το πρώτο μας μακρινό ταξίδι είμασταν πολλές εβδομάδες εκεί, οι γονείς μας δεν είχαν έρθει και έζησα να βλέπω Γιαπωνέζους να χορεύουν… Ζορμπά. Ήταν τόσο συγκινητικό! Τι είχε γίνει τότε: Τη μέρα πριν τους αγώνες κάναμε την προετοιμασία μας στο πόντιουμ, στο ταπί και είχαμε έξι-επτά πτώσεις οργάνων, με τους κριτές να κάθονται και να είναι έτοιμοι να μας βαθμολογήσουν για το πρόγραμμα της επομένης. Θα σου πω κάτι τώρα που δεν έχει ξαναπεί η ομάδα μου: Εκτελούμε την πρώτη ημέρα το πρόγραμμα με τα στεφάνια-κορδέλες. Είμαστε δεύτερες μέχρι στιγμής και όπως πάμε στο ξενοδοχείο με το πούλμαν, λέει η Φατέεβα, η προπονήτρια της Ρωσίας και της Λευκορωσίας «Σήμερα έχετε προπόνηση» Και μας πάνε τις τρεις πρώτες ομάδες για προπόνηση. Και είναι δεξιά η Ρωσία, εμείς στο κέντρο, αριστερά η Λευκορωσία. Και κάνουμε προπόνηση με τις κορίνες. Και κάναμε Ζέτα ένα εκπληκτικό πρόγραμμα γιατί είχαμε και τον Ζορμπά και κοπανάγαμε τις κορίνες και κάποια στιγμή έχει σταθεί η Ρωσία και η Λευκορωσία και έχουν παγώσει και εκτελούμε άψογα το πρόγραμμα! Και μας καλεί η Φατέεβα και λέει «κορίτσια φτάνει δεν είναι σήμερα ο αγώνας» Τρόμαξε και η ίδια με αυτό που έβλεπε! Και αφού μαθαίνουμε ότι έχουμε εξασφαλίσει και την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς μπήκαμε χωρίς άγχος και τα δώσαμε όλα παίρνοντας τα χρυσά. Ήταν ο καλύτερός μου αγώνας αυτός!»
Ξαναγίνεται τέτοια ομάδα Ειρήνη;
«Ξαναγίνεται πιστεύω. Έγινε μια φορά και μπορεί να ξαναγίνει.. Υπάρχουν πολύ καλές αθλήτριες μπορεί να υπάρχουν και καλύτερες από εμάς γιατί τα σημερινά παιδιά είναι και πάρα πολύ έξυπνα. Εγώ αυτό που θέλω να περάσω σε όλους είναι ότι όλοι μας αν αναλάβουμε από ένα μικρό πράγμα και είμαστε όλοι μια ομάδα για το καλό της γυμναστικής, μπορούμε να ξαναφέρουμε αν όχι άμεσα αλλά μακροπρόθεσμα επιτυχίες».
Βάζεις λοιπόν υποψηφιότητα στις εκλογές της Ε.Γ.Ο. του Μαρτίου με το ψηφοδέλτιο “Μαζί για τη Γυμναστική” και επικεφαλής τον Θανάση Σταθόπουλο. Γιατί;
«Είμαι έτοιμη γιατί ξέρω αυτή τη στιγμή που πατάω, ξέρω ότι μπορώ να προσφέρω πράγματα. Επειδή λοιπόν είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει πάρα πολύ τη γυμναστική και τα παιδιά… αγαπάω πολύ τους αθλητές και τους σέβομαι με τις προσπάθειές τους και όλη τη δύσκολη φάση που περνούν, θέλω να κάνουμε έναν πολύ όμορφο αγώνα. Σίγουρα στο τέλος θα κερδίσει ο καλύτερος, αλλά είμαι αισιόδοξη και αυτό που θέλω να κάνω είναι να μπορέσω να δημιουργήσω ξανά, αυτό που μου έμαθαν εμένα»”
Δηλαδή;
«Να είσαι ομάδα και να αγαπάς πάρα πολύ αυτό που κάνεις. ‘Όταν τα έχεις αυτά, τότε μπορείς να δημιουργήσεις ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα».
Γιατί επιλέξατε το όνομα «Μαζί για τη Γυμναστική»;
«Όλοι μαζί είμαστε για τη Γυμναστική, όλοι μαζί, και αυτό που θέλω να πω είναι ότι μπορεί κάποια άτομα να είναι σε κάποιες άλλες ομάδες-γιατί δεν μου αρέσει η λέξη παράταξη, μου αρέσει η λέξη ομάδα- όμως δεν έχουμε να χωρίσουμε κάτι. Υπάρχει δημοκρατία και ο καθένας έχει τις βλέψεις του, αλλά στο τέλος αυτό που θα κερδίσει θα πρέπει να είναι η γυμναστική. Άρα πιστεύουμε ότι όλοι μαζί πρέπει να δώσουμε τον αγώνα μας και εμείς στο «Μαζί για τη Γυμναστική» να προβάλλουμε σωστά τα αθλήματά μας, Ξέρετε ότι όλα τα αθλήματα της γυμναστικής είναι πάρα πολύ όμορφα».
Τα οράματα και οι στόχοι σου;
«Ο στόχος μου είναι να δώσω έναν αληθινό και έντιμο αγώνα. Έχω πάρει αγάπη από πάρα πολλά σωματεία της ρυθμικής και τους ευχαριστώ πάρα πολύ. Αυτό που σίγουρα θα ήθελα είναι να είμαι μέσα στο διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Να προτείνω τις ιδέες μου και τον προγραμματισμό μου που έχω ήδη κάνει και από κει και πέρα, μαζί με ανθρώπους που μπορεί να είναι εκτός αυτή τη στιγμή ή και εντός, να γίνει μια ομάδα πάρα πολύ καλή και να προσφέρουμε τα καλύτερα για το άθλημά μας».
Η δέσμευση και το μήνυμά σου προς την οικογένεια της Γυμναστικής;
«Αυτό που έχω να πω σε όλους είναι ότι τους εύχομαι καλή επιτυχία, υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι από πολλές πλευρές. Από την ομάδα μου είδα κάτι βιογραφικά που εντυπωσιάστηκα από την προσφορά στο χώρο. Και θέλω να πω σε όλους τους υποψήφιους προέδρους και σε όλους τους υποψήφιους καλή επιτυχία μέσα από την καρδιά μου, ούτε έχουμε να αντιπαρατεθούμε ούτε τίποτα. Είμαστε όλοι μαζί και στο τέλος θα κάτσουμε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε το καλύτερο για το άθλημά μας».
Η μεγαλύτερη πρόκληση αν είσαι «αύριο» στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Γ.Ο. ;
«Ζέτα δεν πηγαίνω για θέση, δεν με ενδιαφέρουν οι θέσεις. Εμένα με ενδιαφέρει απλά κάποιες ιδέες που έχω να μπορέσουν να υλοποιηθούν για να μπορέσει να αναπτυχθεί αυτό που λέγεται γυμναστική. Με ενδιαφέρουν όλα τα αθλήματα της γυμναστικής και έχοντας πολλές επιτυχίες παντού θα μπορέσουμε να έχουμε και πολλά παιδιά μέσα στα στάδια και το λέω αυτού με την ιδιότητα της ολυμπιονίκη. Όταν πηγαίνει ένας ολυμπιονίκης σ ένα σχολείο και μιλάει, τι θέλει να κάνει: Ένα παιδί να βάλουμε σε στάδιο τότε έχουμε κάνει τεράστιο έργο. Το έχουμε «γλυτώσει” από κάποιες άλλες κακές επιρροές που μπορεί να έχει. Με ενδιαφέρει λοιπόν να κάνω το εξής:. Να ενώσω ανθρώπους, να φέρω πίσω ανθρώπους και με αυτούς που είναι ήδη στον χώρο της ρυθμικής λ.χ. να γίνει μια πάρα πολύ δυνατή ομάδα και να προχωρήσουμε όλοι μαζί».
Τα προτερήματα του υποψήφιου προέδρου Θανάση Σταθόπουλου;
«Είναι ένας εκπληκτικός άνθρωπος… άνθρωποι των σωματείων, όταν ήθελαν κάτι και ζητούσαν βοήθεια από τον Θανάση, τους έδινε λύσεις με αξιόπιστο τρόπο. Ό,τι έλεγε, έκανε και έδινε την απάντηση που έπρεπε, όχι αυτή που ήθελαν αν ακούσουν . Έχει τεράστια εμπειρία στα διοικητικά και μπορεί να δώσει λύσεις. Είμαστε κι εμείς, η Ειρήνη Μανδραβέλη, η Χαρά Καρυάμη ο Βασίλης Τσολακίδης, εγώ, είναι πολλοί οι άνθρωποι που βοηθάνε τον Θανάση… Μια τέτοια εμπειρία σαν του Θανάση δεν θα πρέπει να την χαραμίσουμε».
Στο μέλλον θα μπορούσε η Ειρήνη Αϊνδιλή να αναλάβει πρόεδρος στην Ε.Γ.Ο.;
«Όχι, αυτή τη στιγμή δεν «το έχω». Εγώ πραγματικά είμαι έτοιμη αυτή τη στιγμή και πήρα την απόφαση, μετά από πρόταση του Θανάση, να πλαισιώσω την ομάδα του. Μπήκα λοιπόν σε αυτή τη διαδικασία γιατί πιστεύω ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάποια πράγματά και να φέρουμε νέες ιδές. Το μυαλό μου δεν είναι στη διαδικασία να είμαι… η επόμενη πρόεδρος. Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι να είμαι το πιο απλό μέλος αυτής της ομοσπονδίας, αλλά το άθλημά μου θέλω πάρα, μα πάρα πολύ να ανθίσει. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει πιάσει και πιέσει απ ΄όλες τις πλευρές τη ζωή. Δεν με ενδιαφέρουν οι τίτλοι, δεν με ενδιαφέρουν οι θέσεις. Εμένα με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Και ο καθένας κρίνεται εκ του αποτελέσματος στο τέλος».
Ένα παράδειγμα;
«Εμένα με ενδιαφέρει να είμαι μέσα σε ένα γυμναστήριο, πρώτα ο Θεός, να ακούσω προσεκτικά την καθεμία προπονήτρια , το καθένα παιδί αν έχει πρόβλημα, τον καθένα προπονητή, τον κάθε σύμβουλο ενός σωματείου, το κάθε διοικητικό μέλος ενός σωματείου, να πάω στα σωματεία να δω τι προβλήματα έχουνε. Θέλω αυτά τα προβλήματα που έχουν, να τους τα λύσω, ή να προσπαθήσω. Βρίσκοντας μια σωστή λύση στον πυρήνα μας ομοσπονδίας -που είναι το σωματείο- τι σημαίνει: Ότι καλυτερεύεις τους αθλητές και τις αθλήτριες στα σωματεία και δίνεις καλύτερους αθλητές στις εθνικές ομάδες. Έτσι, οι προπονήτριες είναι έτοιμες να πάνε ένα ακόμη βήμα πιο μπροστά, να κάνουν ακόμη πιο δύσκολα προγράμματα, ώστε όταν πάμε στο εξωτερικό, να είμαστε από τις δυνατές και γερές ομάδες. Για εμένα αυτό είναι… και ας είμαι το τελευταίο μέλος της διοίκησης».
Η άποψή σου για τις καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης της Σοφίας Μπεκατώρου και τον ασκό του Αιόλου που άνοιξε στον αθλητισμό;
«Επειδή η Σοφία είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζω, όχι απλώς είμαι μαζί με την Σοφία αλλά είμαι μαζί με τον κάθε αθλητή ή αθλήτρια όπως και κάθε άνθρωπο που έχει δεχτεί κακοποίηση. Το κατακρίνω, πρέπει τέτοιοι άνθρωποι να στοχοποιούνται για να απομακρύνονται από τον αθλητισμό και τους αθλητικούς χώρους. Ο αθλητισμός πρέπει να μείνει ακέραιος και υγιής για τα επόμενα παιδιά. Είμαι σε σοκ από την πρώτη μέρα που άκουσα όλες αυτές τις καταγγελίες, δεν μπορεί να το χωνέψει ο νους μου, ότι μπορεί στον αθλητισμό να συνέβαιναν αυτά. Όλοι οι αθλητές είμαστε μαζί με τη Σοφία και η Σοφία βοήθησε πολύ κόσμο στο να βγει ανοιχτά και να μιλήσει»”
Για να κλείσουμε ευχάριστα, όσο ήσουν στην Αμερική, συνεργάστηκες στο Μπρόντγουεη με τη Λάιζα Μινέλι. Εντυπώσεις;
«Είναι ένας πολύ ευχάριστος τύπος, συνεργάστηκα μαζί της για έναν μεγάλο φιλανθρωπικό σκοπό στη Νέα Υόρκη με τον Λουίτζι. Ο Λουίτζι ήταν από τους κορυφαίους χορογράφος και χορογράφος της Λάιζα Μινέλι. Η Μινέλι «ισούται» με τζαζ. με Μπρόντγουεη, με τζαζ, με χορό. Εγώ, μετά τη ρυθμική, ήθελα να βρω ένα “αποκούμπι” και έκανα χορό. Κάποια στιγμή λοιπόν συνεργάστηκα μαζί της στο Μπρόντγουεη. Ήταν αυτή, στην ορίτζιναλ “Αννυ”, στο “Σικάγο”, όπου συμμετείχαν και πολύ μεγάλα ονόματα, Ήταν μια σκηνή όπου εγώ χόρευα, ο πρωταγωνιστής του Σικάγο έπαιζε πιάνο και η Μινέλι τραγουδούσε. Και στο τέλος έκανε μια μεγάλη δεξίωση στο σπίτι της στο Μανχάταν στο Παρκ Άβενιου… ένα εκπληκτικό σπίτι. Άνετος και απλός άνθρωπος… έλεγες: «είναι δυνατόν αυτή η γυναίκα να είναι έτσι;» Αναμνήσεις.»
SPORTS3.GR
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ
