Στο κλειστό του Ολυμπιακού Σταδίου, η Φατέεβα, τις είχε όλες «στρατιωτάκια». Αμίλητες και αδιαμαρτύρητες όλες τους, ποια να μιλήσει για την παγωνιά εκεί μέσα, ποια για τα παραγγέλματα, ξανά και ξανά, τα ίδια και τα ίδια, άπειρες φορές. Ποια να πει τίποτα για τη ζυγαριά-καμία. Ας σταθούμε σε ένα κορίτσι από όλες τους και ας δούμε τι απέγινε η Χαρά Καρυάμη, που στα 17 της ανέβηκε, με όλες τους, στο τρίτο σκαλί του βάθρου των Ολυμπιακών του Σίδνεϋ. Που στα 16 της είχε βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου, που χόρτασε απ’ όλα και στα 20 της κρέμασε το κορμάκι δια παντός.
Η Χαρά Καρυάμη λοιπόν, ό,τι και να ‘κανε έκτοτε, το πεπρωμένο της πάντα στη ρυθμική της ξαναέφερνε. Αξιωματικός Πολεμικής αεροπορίας, πτυχιούχος Παντείου, με τον Σύλλογό της «Φερενίκη», στη γειτονιά της το Νέο Ηράκλειο και ένα κλειστό Γυμναστήριο να φέρει το όνομά της, πράγματα που αποτελούν κάποιες χαρακτηριστικές «ετικέτες» για τη Χαρά. Η μεγάλη της στάμπα ωστόσο είναι η ανεξάντλητη αγάπη για ρυθμική γυμναστική. Και θέλει όσο τίποτα άλλο να τη βοηθήσει όπως και αν της ζητηθεί μέσα απ΄ την ομάδα «Μαζί για τη Γυμναστική» στις εκλογές της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας του Μαρτίου.
Χαρά, στα 37 σου, αποτιμώντας τις τεράστιες επιτυχίες σου, ποια μπαίνει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου;
«Δεν μπορώ να βάλω καμία επιτυχία πιο ψηλά από την άλλη. Γιατί η καθεμία επιτυχία που είχαμε ήταν και ένα βήμα προς τον τελικό και τον μεγάλο μας στόχο που ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οπότε ο κάθε αγώνας άσχετα από το αν ήταν πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο πρωτάθλημα ήταν σημαντικός με τον δικό του τρόπο. Για εμένα προσωπικά και οι αγώνες που έδωσα μετά τους Ολυμπιακούς ήταν πολύ σημαντικοί. Προσπάθησα να αγωνιστώ και στους Ολυμπιακούς της Αθήνας αλλά δεν τα κατάφερα. Πέρασα λοιπόν από τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια, στα χρόνια που γινόμουν νεαρή κοπέλα. Δηλαδή είχα ενηλικιωθεί και μπορούσα να δω με πόσο διαφορετική ματιά αντιμετώπιζα τα πράγματα γύρω από τον πρωταθλητισμό. Δεν ήμουν πια παιδάκι-έβλεπα ώριμα τα πράγματα και είχα κατασταλάξει για ποιον λόγο έκανα ρυθμική».
Τι κρίμα να αποσυρθείς πριν τους Ολυμπιακούς του 2004…
«Δυστυχώς δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, δεν ήθελα με τίποτα να σταματήσω, αλλά με βασάνιζε ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός που τον είχα και χρόνια πριν, στη μέση μου -και πριν και μετά τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϋ. Μετά το 2003 δεν μπορούσε το σώμα μου να συνεχίσει».
Λες τώρα πια «αχ να μπορούσα να γυρίσω πίσω να ξαναμπώ στο ταπί», ή θυμάσαι στερήσεις και θυσίες με… ανακούφιση που είναι παρελθόν;
«Προφανώς οι στερήσεις και οι θυσίες… δε θέλω να λέω θυσίες, είναι κάτι που έκανα γατί το αγαπούσα πάρα πολύ. Όμως δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν δύσκολο και δεν ήθελε τρομακτική καθημερινή δουλειά. Ήταν πολύ δύσκολο, υπήρχαν τα προβλήματα τραυματισμών ήταν πιεστικό για μικρά παιδάκια όπως εμείς, όμως όποτε γυρίζω το μυαλό μου πίσω, πάντα λέω ότι αυτά τα τόσο ευχάριστα πράγματα που πήρα από τον πρωταθλητισμό επιτυχίες, φιλίες και μαθήματα ζωής από ανθρώπους που έγιναν οικογένειά μου, τα σκέφτομαι σαν τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου».
Εκείνη η ομάδα ανσάμπλ δεν έχει ξαναγίνει ως σήμερα… Υπάρχει ωστόσο η δυνατότητα στο μέλλον;
«Είμαι πάρα πολύ σίγουρη για τις δυνατότητες των Ελληνίδων προπονητριών και των αθλητριών καθώς και των ανθρώπων που παλεύουν αυτή τη στιγμή για να διοικήσουν μετά τις εκλογές την ομοσπονδία. Είμαι πάρα πολύ σίγουρη και για τις δυνατότητες της ομάδας «Μαζί για τη Γυμναστική» με επικεφαλής τον Θανάση Σταθόπουλο και πιστεύω με βάση το πρόγραμμα που μας έχουν παρουσιάσει, με αυτά τα σταθερά καινούργια βήματα, η πορεία θα είναι επιτυχιών. Η αλήθεια είναι ότι το να βρεις πέντε-έξι αθλήτριες, την ίδια χρονική στιγμή, όλες μαζί να μπορούν να συγχρονιστούν, να καταφέρουν για χρόνια και να μην παρεκκλίνουν από το στόχο, να βρεθούν και οι οικογένειες «από πίσω» που θα τις στηρίξουν- και μιλάω για τα βασικά- είναι πολύ δύσκολο».
Πολύ δύσκολο όταν και οι συνθήκες είναι εντελώς ακατάλληλες. Όταν π.χ. στάζει το κλειστό των εγκαταστάσεων γυμναστικής του Αγίου Κοσμά.
«Έχεις απόλυτο δίκιο Ζέτα και θα θυμάσαι, πιστεύω, ότι ποτέ η ελληνική γυμναστική, όπως και τόσα άλλα αθλήματα στην Ελλάδα, δεν δούλευαν κάτω από τις σωστές συνθήκες. Και στο ΟΑΚΑ όταν δουλεύαμε εμείς, δουλεύαμε κάτω από αντίξοες συνθήκες, με απίστευτο κρύο. Είναι ένα μεγάλο ζήτημα που πρέπει να το δούμε και εμείς σαν ομοσπονδία και σαν ολυμπιονίκες με τη βοήθεια φυσικά της πολιτείας. Γι αυτό και πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα γιατί προφανώς η κατάσταση είναι δυσκολότερη. Στα δικά μας τα χρόνια, ήταν δύσκολες οι συνθήκες προπόνησης, ακατάλληλες εκατό τοις εκατό, το ίδιο και τώρα-δεν μπορούμε να μην το αναφέρουμε».
Τα σημερινά παιδιά με τόσες δυνατότητες και επιδράσεις είναι πιο έξυπνα από τη δικιά σας «γενιά». Καλό ή κακό για τον πρωταθλητισμό;
«Η αλήθεια είναι ότι η εξυπνάδα που έχει κάποιος άνθρωπος είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από την αθλητική ευφυία. Είναι διαφορετικό δηλαδή το πώς μπορεί κάποιος άνθρωπος να έχει πολύ υψηλό IQ και στο αθλητισμό να μην είναι ευφυής».
Την αθλητική ευφυΐα ευνοούν οι σημερινές συνθήκες ζωής για τις έφηβες λ.χ. social media, διαδίκτυο κλπ;
«Η αλήθεια είναι ότι ένας πρωταθλητής πρέπει να φοράει… παρωπίδες. Για να μην παρεξηγηθώ εννοώ να μην επηρεάζεται από τα εξωτερικά ερεθίσματα, τα οποία είναι πάρα πολλά. Όχι φυσικά να …τον κλείσουν κάπου και να μην έχει επαφή με τον έξω κόσμο-προς Θεού. Απλώς είναι πολύ πιο δύσκολο ένα νέο κορίτσι απ΄ τη στιγμή που, από το κινητό του πλέον μπορεί να βλέπει ανά πάσα ώρα και στιγμή πού βρίσκονται οι φίλοι του και οι συμμαθητές του… είναι πολύ πιο δύσκολο να πει: “πέντε η ώρα, η άλλη είναι φροντιστήριο ή έξω και εγώ πρέπει να πάω στο γυμναστήριο για τόσες και τόσες ώρες.” Εμείς τότε κάναμε επτά και δέκα ώρες προπόνηση».
Δηλαδή αυτές ο επιδράσεις και επιρροές αποπροσανατολίζουν την αθλήτρια;
«Σίγουρα ναι και γι’ αυτό πιστεύω ότι χρειάζεται πολύ μεγάλη βοήθεια πλέον, πολύ περισσότερη από τα προηγούμενα χρόνια… Εμείς τότε δεν είχαμε τη δυνατότητα να καταλάβουμε πού βρίσκεται ο συμμαθητής μας, δεν είχαμε καν κινητό τηλέφωνο. Και για αυτό πρέπει να βοηθηθεί ο πρωταθλητισμός… ειδικά αναφέρομαι σε αθλήματα που οι αθλητές τους χαρακτηρίζονται από νεαρές ηλικίες. Να υπάρχει επιστημονική βοήθεια, όπως αθλητικοί ψυχολόγοι που να μπορούν να τους κάνουν να «καταλαβαίνουν” τι είναι αυτό που κάνουν και πραγματικά να καταλάβουν αν η αγάπη τους γι’ αυτό είναι μεγαλύτερη απ΄ το να… βγουν πχ έξω».
Σε χειμερία νάρκη ο ελληνικός αθλητισμός για περίπου ένα χρόνο λόγω πανδημίας. Η γυμναστική και δη η ρυθμική πόσο “πίσω” πήγε;
«Η ελληνική γυμναστική πήγε γενικά πολύ πίσω. Λέγαμε ότι μέχρι το περασμένο καλοκαίρι μας είχε πάει πίσω και έπρεπε να κάνουμε διπλή προετοιμασία. Ουσιαστικά κάναμε μια χρονιά με διπλή προετοιμασία. Μετά και το δεύτερο lockdown δυστυχώς τολμώ να πω ότι τα σωματεία της γυμναστικής θα ξεκινήσουν σχεδόν από την αρχή. Αυτή η δουλειά που κάναμε με τα μικρά παιδιά θα ξεκινήσει από την αρχή. Ειδικά η ρυθμική γυμναστική είναι ένα άθλημα τεχνικό, το οποίο κρίνεται απόλυτα στη λεπτομέρεια γι’ αυτό χρειάζονται και τόσες πολλές ώρες προπόνηση-πρέπει να αυτοματοποιήσεις την κίνηση. Το να έχουν μείνει ανενεργά τα κορίτσια τόσον καιρό, όσο και να προσπαθείς και δουλεύεις από το «zoom», να τις κρατήσεις σε μια συντήρηση, είναι απλά μια…συντήρηση».
Γιατί υποστηρίζεις την ομάδα «Μαζί για τη Γυμναστική» για τις εκλογές της Ε.Γ.Ο;
«Επειδή ακριβώς είμαι όλη μου τη ζωή στη ρυθμική γυμναστική, μετά την κατάκτηση των ολυμπιακών και παγκόσμιων μεταλλίων, συνέχισα να προσφέρω σαν τεχνική σύμβουλος, ίδρυσα και το σωματείο μου, στο Ηράκλειο, αλλά προσέφερα και μέσα από άλλα σωματεία. Γι αυτό το λόγο θέλω και να συνεχίσω να βοηθάω όπως μου ζητηθεί τη ρυθμική γυμναστική και υποστηρίζω το «Μαζί για τη γυμναστική» και την ομάδα του κυρίου Σταθόπουλου γιατί εκεί βρίσκονται άνθρωποι όπως η Ειρήνη Αϊνδιλή με τους οποίους μοιραζόμαστε εκεί τα ίδια βιώματα, έχουμε περάσει και τις δύσκολες και τις εύκολες ημέρες του πρωταθλητισμού και έχουμε και κοινούς στόχους. Θέλουμε δηλαδή να βλέπουμε τη γυμναστική εκεί που της αξίζει στις καλύτερες θέσεις, σε παγκόσμιο επίπεδο».
Ήσουν χρόνια στην Αμερική τι έκανες εκεί;
«Α, ωραία περίοδος της ζωής μου… με την Ειρήνη Αινδιλή ήμουν-έχουμε πολλά κοινά βιώματα. Η Ειρήνη είχε πάει πρώτα. Εγώ μετά την αποχώρησή μου από την ενεργό δράση, ουσιαστικά πήγα στις ΗΠΑ για να βρω την Ειρήνη και να με δει και γιατρός για τον τραυματισμό στη μέση μου».
Αλλά έμεινες τρία χρόνια εκεί, άρα;
«Ναι ασχολήθηκα με τον χορό, μαζί με την Ειρήνη, αλλά έφυγα νωρίτερα, ενώ εκείνη συνέχισε τις σπουδές της. Εγώ λίγο κάθισα, προσπάθησα να μπω στο χορό στη τζαζ, χόρευα με τον Λουίτζι τον διάσημο χορογράφο, εκεί στα θέατρα του Μπρόντγουεη, αλλά γύρισα νωρίς πίσω».
Βάλε μου ένα τίτλο δίπλα στο όνομά σου!
«Ωχ, αυτό είναι δύσκολο… το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι η ζωή μου μπορεί να πέρασε από πολλά, αλλά τελικά στη ρυθμική γυμναστική κατέληξε, μάλλον, δεν έφυγα ποτέ από εκεί. Όσο πίσω και να κοιτάω, είμαι πάντα στη ρυθμική γυμναστική και μ΄ αρέσει να κουβαλάω τον τίτλο της ολυμπιονίκη στη ρυθμική-το πιο σημαντικό στη ζωή μου».
Δηλαδή, «Χαρά Καρυάμη, το κορίτσι που ό,τι και να ‘κανε πάντα στη ρυθμική γυμναστική βρισκόταν”
«Έτσι ακριβώς!»
sports3.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
