Θα έπρεπε πρώτα να πεθαίναμε, να φεύγει αυτό το κακό από τη μέση.
Μετά να πηγαίναμε να ζήσουμε στο γηροκομείο. Να μας διώχνουν, ύστερα από λίγα χρόνια, γιατί θα γινόμασταν υπερβολικά υγιείς για γηροκομείο.
Να πηγαίναμε να πάρουμε το εφ' άπαξ της σύνταξής μας και να αρχίζαμε τη δουλειά –κατευθείαν στη θέση του διευθυντή! – με κινητό, λάπτοπ, αμάξι και σπίτι από την Εταιρεία.
Θα μας έκαναν πάρτι με πολλά πολλά δώρα την πρώτη μέρα της δουλειάς.
Θα δουλεύαμε 40 χρόνια, ώσπου να είμαστε πλέον αρκετά νέοι, για να γιορτάσουμε τη συνταξιοδότησή μας.
Έτσι, τα χρήματα που θα μαζεύαμε από τη δουλειά δε θα πήγαιναν χαμένα, αφού θα είχαμε πια φτάσει στην καλύτερη ηλικία για να τα χαρούμε και να τα ξοδέψουμε στους έρωτες, στα ταξίδια και όπου αλλού θα θέλαμε.
Θα μεθοκοπούσαμε στα μπαράκια και στα πάρτι και, με το που θα άρχιζαν να αδειάζουν οι τσέπες μας, θα αρχίζαμε να ετοιμαζόμαστε για το Λύκειο και το Γυμνάσιο.
Στη συνέχεια, θα πηγαίναμε στο Δημοτικό, θα γινόμασταν παιδιά, παιχνίδι και χαρά, ούτε ευθύνες, ούτε τίποτα να σε απασχολεί.
Ύστερα θα γινόμασταν μωρά. Θαυμάσια περίοδος!
Όλοι σε φροντίζουν, σου κάνουν όλα τα χατίρια, σε ταΐζουν, σε ντύνουν, σε φροντίζουν.
Και κάποια στιγμή θα επιστρέφαμε, να περάσουμε εννέα μήνες στον αφρό, πλατσουρίζοντας και κάνοντας τις βουτιές μας, με πολυτέλειες, όπως κεντρική θέρμανση, jacuzzi, room service... χλιδή!
Ξαφνικά θα τελειώναμε την ύπαρξή μας απολαμβάνοντας έναν έντονο οργασμό. Αμήν!
Ευχαριστούμε που αφιερώσατε χρόνο για να διαβάσετε αυτό το άρθρο.
Πιθανόν να σας ενδιαφέρουν και τα παρακάτω θέματα:
Ο ΟΦΗ βρέθηκε πίσω στο σκορ νωρίς στο παιχνίδι με αποτέλεσμα να γνωρίσει την ήττα με 0-1
